"100 jaar Berchem Sport": Dr. Louis Rombouts

Gewapend met bandopnemer en een glas cava spookte het webteam rond op de boekvoorstelling, maar dat wist u al. Voor ons derde interview strikten we meneer doktoor. Dr. Louis Rombouts (op de foto naast Toon Hermans tijdens een thuiswedstrijd tegen Beveren in 1966) werd geboren in het jaar dat Berchem Sport twaalf kaarsjes mocht uitblazen. Hij was 23 jaar lang actief op het Rooi, waarvan 14 jaar als voorzitter. We kijken terug in het verleden, en luisteren aandachtig naar zijn kijk op het moderne voetbal. Meneer Doktoor, aan u het woord.




Dr. Rombouts: "Begin jaren vijftig kwam ik in de beheerraad van Berchem Sport, ik bleef er actief tot 1977. Toen ik op het Rooi aankwam stonden we onder sekwester. Mijn voorganger was tijdens de oorlog hoofd van de diamantcommissie en werd nadien beschuldigd van Duitsgezindheid. Daardoor kreeg Berchem twee van het ministerie gedelegeerde militairen in de beheerraad. Gelukkig is dat opgelost geraakt rond 1950. Sindsdien hadden we een gewoon, burgerlijk bestuur. De spelerslichting toen was uitzonderlijk, we zijn toen driemaal tweede geëindigd in eerste klasse. Eenmaal zelfs met gelijke punten, omdat de regels toen anders waren werden we geen kampioen. In 1960 eindigden we samen met Vervies voorlaatste, omdat de regels toen al veranderd waren zakten wij naar tweede klasse. Het reglement is ons nooit gunstig geweest. Gelukkig stegen we twee jaar later weer naar eerste, om dan in 1966 terug te zakken. Ik heb dat jaar in de Verenigde Staten doorgebracht. Toen ik terugkwam zag ik dat ze hier heel wat spelers hadden laten gaan, dat heeft me toen tegen de borst gestoten. We hadden bijna geen spelers meer. Vercammen verkocht, Lippevelt weg, Goris had andere oorden opgezocht. Enfin, het was dramatisch. Het daaropvolgende seizoen hebben we moeten vechten om in tweede klasse te blijven. We bleven tot 1972 in het vagevuur van tweede vertoeven, om dan uiteindelijk kampioen te spelen voor Beringen."

Dat is het jaar met Rik Coppens als trainer, en Tony Goossens in doel?
Rombouts: "Zeker, Rik als coach. Goossens stond toen in de goal. Adri Versluys, Walter Rodekamp, Mike Kear... Een prachtige lichting! Het was ook dat jaar dat Ludo Coeck zijn opwachting maakte in de eerste ploeg, jammer genoeg hebben we hem niet langer dan één seizoen in onze rangen kunnen houden. Vroeger konden we via onze eigen jeugd fantastische spelers laten doorgroeien, nu gaat dat bijna niet meer. Dat vind ik nu net het onrechtvaardige aan het Belgische voetbal. Laten we het geval Moussa Dembélé eens bekijken. Hij is hier begonnen als jeugspeler, Beerschot is hem hier gratis komen weghalen. Op het Kiel hebben ze twaalf miljoen Belgische frank gekregen voor zijn transfer naar Tilburg. Toen hij naar AZ Alkmaar is gegaan, hebben ze opnieuw een hele hoop geld gevangen. Het is schandalig dat Berchem nooit een cent heeft gekregen. Ik heb vaak tegen de voorzitter gezegd dat hij zich op politiek terrein moet begeven, en moet vechten voor een nieuw reglement. Men zou pro rata het aantal jaren dat een jeugdspeler bij een bepaalde ploeg heeft gespeeld, die ploeg moeten vergoeden en blijven vergoeden. Men moet ook denken aan het sociale aspect van de jeugdwerking. Het haalt jongeren van de straat. Als je bedenkt wat wij allemaal doen voor die spelertjes, en daar dan niets voor terugkrijgen. Dat is wraakroepend. Als er uit één of ander schoolploegje in het basketbal een speler naar de Antwerp Giants gaat, dan moeten de Giants daarvoor betalen, en blijven betalen. Zo zou het ook moeten zijn in het voetbal, dat is niet meer dan logisch."

Nog een laatste vraag, voor ik u kwijtspeel aan de menigte. Wat is het mooiste moment dat u op Berchem sport meemaakte?
Rombouts: "Wel, dat is een moeilijke vraag. Ik heb hier niets dan mooie momenten gekend. Toen we degradeerden of toen de zittribune afbrandde, was ik triestig. Je maakt je zorgen, maar zelfs toen was ik met plezier op Berchem. Het mooiste moment, ik zou het echt niet kunnen zeggen. Ik heb niets dan mooie herinneringen."