"Ik vind Berchem Sport een fantastische club"

Onze ex-coach drinkt een plat watertje, ik neem een Duvel. Philip Van Dooren was tot voor kort trainer van Berchem Sport, ik een kritisch (doch steeds optimistisch) toeschouwer langs de lijn. Wat we dan toch lijken te delen is liefde voor geelzwart. Liefde die, alsof het onder kameraad-supporters was, gezellig besproken wordt.




U schreef geschiedenis op Berchem, met de langste reeks aaneengesloten wedstrijden zonder nederlaag in 102 jaar clubgeschiedenis.
Philip Van Dooren: "Als ik daar nu op terug kijk, vind ik dit als coach indrukwekkender dan de wedstrijd op Sint-Truiden. De bekerwedstrijd was een prachtig moment, maar de reeks die we hebben neergezet heeft weken werk gekost. Het zal me altijd bijblijven. We staan nu kort bij het uitkomen van deel 2 van het boek over de geschiedenis van Berchem Sport. Iedereen is steeds bezig over: Berchem in eerste klasse, en spelers die de nationale ploeg haalde. Maar wij staan er toch maar in, met een bescheiden ploeg schreven we een mooi stuk in de geschiedenis van Berchem. Het boek ga ik zeker kopen, ik wil onze namen er zien in staan."

Een ander prachtig moment, was de fantastische bekercampagne begin dit seizoen. Wat blijft u daar het meeste van bij?
Van Dooren: "De wedstrijd op Sint-Truiden, uiteraard. Al was de match in Capellen bijna even onvergetelijk. Daarnet heb ik, om in de stemming te komen, nog eens gekeken naar het sfeerfilmpje van op Capellen en Sint-Tuiden. De sfeer op Capellen was al prachtig, heel de match lang stond een volle tribune geelzwarte supporters achter de ploeg. Met als apotheose de ontlading na de beslissende penalty van Kevin Pinson. Op Sint-Truiden stond ik negentig minuten lang met kippenvel naast het veld. Jullie, de supporters, waren ongelooflijk. Alles aan die dag was fantastisch. De reis naar Limburg, dat veld opkomen, de sfeer. Ik ben een jonge trainer, nooit maakte ik zoiets mee. Het was een onvergetelijke belevenis. Ook de hele aanloop naar onze Limburgse uitstap was prachtig. Iedereen wist dat als we drie ronden overleefden we naar Sint-Truiden gingen. Eerst kregen we Zwarte Leeuw op ons bord, waar het begin van het penalty-drieluik zich aandiende. Daarna zagen we bij Temse, Svekke terug. Bij capellen was het een weerzien met Fredje Janssens. Het aantal supporters nam elke week ook toe. De sfeer was fantastisch, elke wedstrijd opnieuw. Je voelde dat iedereen er in geloofde, we werden gewoonweg richting Sint-Truiden gestuwd door het legioen."

Geloofde u, en de spelersgroep, in een stunt?
Van Dooren: "Zeker, al wisten we dat het tempo een pak te hoog ging liggen voor ons. Toch zijn we met drie spitsen blijven spelen. We zijn ons daar niet gaan ingraven, onze bedoeling was vrij te voetballen. We kregen vijf doelpunten te slikken, maar we kunnen onszelf niets verwijten. We zijn als vierde klasser op onze eigen manier een matchke komen sjotten. Guido Brepoels heeft ons na de wedstrijd trouwens hartelijk gefeliciteerd met onze aanpak."

Uw doortocht op Berchem Sport duurde een kleine twee seizoenen. Welk moment zal je nooit vergeten?
Van Dooren: "De wedstrijd op Wilrijk vorig seizoen! De groep stond op te warmen en opeens hoorde je van ver de supportersmars aankomen. Dat geluid werd maar luider en luider, en je zag dat bengaals vuur naderen. Onze opwarming viel gewoonweg stil. Alle spelers, en mezelf, stonden daar met kippenvel naar te gapen. Dat was ongelooflijk. Toen ben ik zelf ook compleet uit de bol gegaan na de wedstrijd, normaal sta ik er relatief rustig bij wanneer de spelers vieren met de fans. Vol adrenaline stond ik, tijdens de gekende ziggezagge ben ik er zelf mee opgesprongen."

Hoe ervoer u de impact van de supporters? Langs de ene kant is er de steun vanuit de tribune, maar ook de druk.
Van Dooren: "Lang heb ik niet beseft wat enkele honderden qua impact kunnen hebben, ook op uw persoon. Tijdens de match op Vilvoorde stonden er heel wat supporters "Van Dooren buiten" te roepen, dat gaat door merg en been. Daar ben ik heel hard van verschoten, dat geeft een enorme druk. Al neem ik niemand iets kwalijk. Iedereen is vrij te doen wat hij wil, en ik weet dat dit niets persoonlijks is. Voetbal is emotie. Ik ben zelf ook een emotioneel iemand, ook op het trainingsveld. Wanneer het sportief minder gaat, wordt de trainer als eerste geviseerd. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik net na mijn ontslag een gevoel van opluchting had. Ik kon eventjes alles rustig van me afzetten. Al heeft die opluchting nu al lang plaats gemaakt voor verdriet. Er waren, uiteraard, meer mooie momenten dan slechte. Telkens als de spionkop het liedje "Van Dooren, take us home" zong, stond ik elke keer met een glimlach van hier tot ginder op mijn gezicht. Zulke momenten zijn onvergetelijk, die wil ik me dan ook blijven herinneren."

Kijkt u met een positief gevoel terug op uw periode als leider van de geelzwarte troepen?
Van Dooren: "Absoluut, het was een fantastische kans om als jonge trainer te krijgen. Het is bitter om ontslagen te worden, maar de plaats in het klassement loog er niet om. Ik heb met mijn ontslag geen enkel probleem, anders zou ik ook niet meer naar de wedstrijden zijn komen kijken. Toen ik mijn contract ging tekenen, herinner ik me nog dat ik eventjes op de middenstip ging staan en bij mezelf dacht: "Amai, da hebbe we goe gedaan!" Ik denk dat het al een tijdje geleden is dat er een trainer het bijna twee jaar volhield op het Rooi, dat doet me wel deugd. Ik vind Berchem Sport een fantastische club, die in de toekomst hopelijk terug op de plek komt te staan waar ze thuis hoort."

Zou u, indien u de tijd kon terugdraaien, bepaalde zaken anders aanpakken?
Van Dooren: "Ja, maar dat bleek toen al niet mogelijk. Op het moment zelf zei ik het al, we hadden een te kleine kern dit jaar. We moesten kiezen tussen twintig iets minder kwalitatieve spelers, of een veertiental kwalitatief sterkere jongens. Met het wegvallen van Kevin Pinson, Barry Budts en Alan Wolfaert kwamen we daardoor in de problemen. De wedstrijd op Wijgmaal, waar toen Kevin Pinson is uitgevallen, vingen we aan als zevende in het klassement. Daarna op Grimbergen verloren we dan nog eens Barry Budts, dat was teveel van het goede. Dat soort zaken staan mee aan de basis van mijn ontslag, met die jongens in de ploeg zouden we nu niet staan waar we staan. Persoonlijk, vind ik dus niet dat ik bepaalde zaken fout heb gedaan. Het was een spijtige samenloop van omstandigheden, waar je niets tegen kon doen."

U nam het opvallende initiatief om met de supporters te komen praten over de keuzes die u maakte als coach. Was dat een poging om op een andere, misschien modernere manier om te gaan met het trainerschap?
Van Dooren: "Ik voel me niet meer of beter dan iedereen die elke week komt supporteren, deze mensen hebben recht op uitleg. Moest Berchem niet de aanhang hebben die het heeft, zou ik dit waarschijnlijk niet gedaan hebben. Geen enkele club in vierde klasse kan rekenen op zo een supportersschare. Dus heb je als club, en als coach een verantwoordelijkheid tegenover die mensen. Wanneer er dan bepaalde vragen zijn, vind ik het mijn plicht deze te beantwoorden."

U kwam, een week na uw ontslag, al meteen kijken naar Duffel – Berchem. Was u, met momenten, meer een emotionele fan dan een objectief trainer?
Van Dooren: "Dat denk ik niet. Ik kwam in de eerste plaats naar die wedstrijd kijken om te zien of mijn opvolger wel zag wat ik niet zag, of hij al meteen een oplossing vond. Ik merkte dat we nog steeds kampen met dezelfde pijnpunten. De matchen daarna ben ik als supporter gekomen. Ik ben dan ook een fan van Berchem Sport, de geelzwarte microbe kruipt zeer snel in je hart. Ze eruit krijgen lijkt bijna onmogelijk."

Momenteel bent u bezig met het behalen van uw Uefa-A diploma.
Van Dooren: "Nog één examen heb ik af te leggen, dan beschik ik over mijn diploma. Voor een Pro–license gaan doe ik niet, daarvoor is mijn kans op het professioneel trainerschap te klein. Ik heb dan ook mijn job, mijn gezin. Andere toekomstplannen heb ik nog niet. De meeste ploegen hebben hun trainer voor volgend seizoen al vastgelegd. Het is dus wachten tot begin volgend seizoen wanneer de eerste ontslagen vallen. De ene zijn dood..."

Zou u graag ooit nog terugkeren naar het Rooi?
Van Dooren: "Dat sluit ik zeker en vast niet uit, maar wel pas binnen een vijftiental jaar. Ik zou graag eerst volwassener worden in mijn trainerschap. Moest ik als tegenstander naar Berchem komen, dan denk ik dat dit geen aangename dag zal worden voor mij. Niets dan stress en zenuwen zal ik hebben. Ik beloof jullie wel één ding; ik zal, als tegenstander, mijn Legioen 28 t-shirt dragen! Daar mag je me aan houden."

Zien we u als supporter nog terug?
Van Dooren: "Moest het aan mij liggen, zeker en vast!"

Philip, bedankt voor alles. We wensen je het allerbeste toe.